Zamiokulkas zamiolistny – Zamioculcas zamiifolia

OPIS stanowisko nawadnianie nawożenie przesadzanie rozmnażanie choroby i szkodnikiuwagi

 

 

zamio

OPISOPIS

Gatunek wieloletnich roślin zielnych z rodziny obrazkowatych, pochodzący ze wschodniej i południowo-wschodniej Afryki. Liście zamiokulkasa są eliptyczne lub jajowate, z lekko zaostrzonym wierzchołkiem. Są mięsiste, błyszczące, mają bardzo krótkie ogonki, ułożone są naprzemianlegle na grubych pędach, wyrastających z bulw. Charakterystyczną cechą rośliny są zgrubiałe u nasady ogonki liściowe, na których występują nieregularne, brązowozielone plamki i prążki. Bulwy są okrągłe w przekroju, mięsiste, zielone, u dołu grubsze. Zamiokulkas rośnie wolno (rocznie wypuszcza 3–7 nowych liści), ale osiąga duże rozmiary i potrzebuje sporo miejsca.

STANOWISKOSTANOWISKO

Najlepszym dla zamiokulkasa stanowiskiem jest miejsce półcieniste lub cieniste, gdyż ostre słońce powoduje uszkodzenia i poparzenia liści. Tylko przy silnym niedoborze światła jego liście wyciągają się i są jasnozielone. Zamiokulkas pochodzi z ciepłych rejonów świata, dlatego też najlepszy dla niego zakres temperatur to ok. 20-25°C. Jeśli wartości te spadają poniżej 18°C (np. w okresie zimowym), może zgubić liście i przejeść w stan spoczynku. Taki okres nie jest jednak niezbędny dla prawidłowego rozwoju rośliny, mogącej przez cały rok doskonale funkcjonować w temperaturze pokojowej.

NAWADNIANIENAWADNIANIE

Zamiokulkas nie lubi nadmiernego podlewania (jeśli go zalejemy, to może stracić liście, a kłącze zgnić i roślina zamiera), toleruje natomiast krótkotrwałe okresy przesuszenia. W okresie intensywnego wzrostu należy podlewać go tak, aby podłoże było lekko wilgotne, ale nie mokre. Zimą podlewanie trzeba znacznie ograniczyć. Najlepiej podlewać wodą odstałą o temperaturze pokojowej i unikać polewania liści (pojawiają się wtedy na nich plamy). Zbyt długo nie podlewany zamiokulkas zacznie usychać. Jest to jednak mało prawdopodobne, gdyż roślina ta potrafi przetrwać bez podlewania nawet ponad dwa miesiące. Nie ma też szczególnych oczekiwań co do zawartości wilgoci w powietrzu, gdyż równie dobrze radzi sobie w pomieszczeniach z dość suchym powietrzem jak i w miejscach wilgotnych (np. łazienka).

NAWOŻENIENAWOŻENIE

Nawozimy go nawozami wieloskładnikowymi rozcieńczonymi do 1/2 lub 1/4 dawki zalecanej dla większości roślin doniczkowych, w okresie od kwietnia do września.

PRZESADZANIEPRZESADZANIE

Młode rośliny przesadza się co roku, starsze co 2–3 lata, w marcu lub kwietniu. Drugim dobrym terminem jest przełom lata i jesieni. Podczas przesadzania należy uważać, aby nie uszkodzić korzeni. Nowe doniczki powinny być duże, jednakże nie mogą być zbyt głębokie. Zbyt małe pojemniki mogą zostać zniszczone przez szybko rosnące kłącza zamiokulkasa. Na dnie doniczki warto umieścić warstwę drenażu. Najlepiej roślina czuje się w donicy kamionkowej, nie plastikowej. Podłoże powinno być żyzne, próchniczne i przepuszczalne, o kwaśnym lub lekko kwaśnym odczynie (pH 5,5–6,5). Dobrym połączeniem jest mieszanka drobnego żwiru z substratem torfowym.

ROZMNAŻANIEROZMNAŻANIE

Sposób 1 – podział rośliny
Podziału rośliny dokonujemy podczas wiosennego przesadzania zamiokulkasa. Każda sadzonka powinna posiadać co najmniej 1-2 liście, zapewniające pokarm kłączom, z których będą wyrastały kolejne pędy.

Sposób 2 – sadzonki liściowe
Zamiokulkasa jako jedynego przedstawiciela obrazkowych można również rozmnożyć za pomocą sadzonek liściowych, ale to już nieco trudniejsza i bardziej pracochłonna metoda. Pobrane od kwietnia do czerwca z dolnej lub środkowej części ogonka liściowego odcinając pojedyncze listki przy nasadzie. Umieszczamy je ukośnie w podłożu (torf zmieszany pół na pół z piaskiem lub perlitem) na głębokość około 1 cm. W temperaturze podłoża 21–23°C sadzonki ukorzeniają się po 3–4 tygodniach, a u nasady listka pojawia się młoda roślina. Sadzonki sporządzone z pojedynczych listków tworzą kłącze po 2 latach, a kompletną roślinę — po kolejnych kilku latach.

CHOROBY I SZKODNIKICHOROBY I SZKODNIKI

Pojawienie się chorób u zamiokulkasa jest związane głównie ze zbyt niską temp. w pomieszczeniu lub nadmiernym podlewaniem. Rzadziej choroby zamiokulkasa mogą być przeniesione z podłoża lub innych porażonych roślin. Najczęściej wystąpić mogą takie choroby roślin doniczkowych jak zgnilizny oraz fytoftoroza. W przypadku zgnilizny (objawom choroby towarzyszy „rybi” zapach) roślinę niestety trzeba wyrzucić.
Szkodniki roślin doniczkowych atakują zamiokulkasa bardzo rzadko. W zasadzie jedynym zagrożeniem mogą być nicienie. Szkodniki te pojawiają się w podłożu i atakują system korzeniowy rośliny.

UWAGIUWAGI

Mimo całego swojego niezaprzeczalnego uroku, roślina posiada jednak pewną ciemną stronę natury. Jej tkanki zawierają substancje toksyczne, mogące powodować podrażnienia skóry i błon śluzowych. Dlatego wszystkie zabiegi pielęgnacyjne, szczególnie związane z bezpośrednim kontaktem (np. rozmnażanie, przesadzanie), należy wykonywać w rękawiczkach ochronnych.
Zamioculkas zamiolistny (Zamioculcas zamiifolia) należy do rodziny obrazkowatych (Araceae). Na pierwszy rzut oka przypomina on nieco zamię (Zamia), zaliczaną do rzędu sagowców, i pod taką nazwą jest często sprzedawany. Tymczasem oprócz nazwy rośliny te nie mają ze sobą nic wspólnego.

 

Źródła:
1. www.rosliny.urzadzamy.pl
2. www.poradnikogrodniczy.pl
3. www.e-ogrody.pl
4. www.swiatkwiatow.pl
5. www.zielonyogrodek.pl
6. fot. www.pl.depositphotos.com