Bilbergia zwisła – Billbergia nutans

OPIS stanowisko nawadnianie nawożenie przesadzanie rozmnażanie choroby i szkodnikiuwagi

 

 

zielen-we-wnetrzach-krakow-zielone-sciany-ogrody-wertykalne-donice

OPISOPIS

Roślina należąca do rodziny bromeliowatych, pochodząca z Ameryki Południowej i Środkowej. W przeciwieństwie do większości gatunków z rodziny Bromeliaceae, będących epifitami, bilbergia rośnie na ziemi. Ma długie, sztywne, skórzaste, szarozielone liście zebrane w roze­ty tworząc w pobliżu nasady rurkę. Są one łukowato wygięte z haczykowatymi kol­cami na brzegach. Przewieszające się kwiatostany są złożone z niepozornych zielono-fioletowych kwiatków z długimi wysuwający­mi się nitkami pręcików, całość osiąga około 40 cm długości. Przy każdym kwiatku są dość duże ciemnoróżowe przykwiatki. Wytwarza wiele krótkich rozłogów.

STANOWISKOSTANOWISKO

Bilbergia zwisła do prawidłowego wzrostu potrzebuje jasnego stanowiska, lecz nie będąc narażona na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. W półcieniu też sobie poradzi. Przez cały rok zadowoli się temperaturą pokojową, ale lepiej gdy zimą temperatura wynosi 16-18°C, nie dopuszczając, by spadła ona poniżej 12°C. Latem możemy wynieść ją na powietrze, lecz unikajmy bardzo nasłonecznionych stanowisk.

NAWADNIANIENAWADNIANIE

Przez cały sezon wegetacyjny utrzymujemy podłoże lekko wilgotne, także zimą. Między podlewaniami nie powinno ono przesychać głębiej jak na 2-3 cm. Roślina lubi być spryskiwana.

NAWOŻENIENAWOŻENIE

Nawozimy od maja do września co wpłynie na kwitnienie. Powinniśmy zasilać roślinę stosując bardzo rozcieńczony nawóz do roślin kwitnących (w okresie kwitnienia) lub do roślin zielonych (w pozostałym okresie). Dajemy najwyżej 1/3 dawki zalecanej na opakowaniu.

PRZESADZANIEPRZESADZANIE

Przesadzamy dopiero, gdy korzenie wypełnią całą donicę. Po przesadzeniu zraszamy roślinę codziennie, aż do pojawienia się pierwszego nowego liścia. Najlepiej przesadzać w czerwcu-lipcu, do obszernej, niskiej doniczki. W lasach tropikalnych gleby są bardzo płytkie i praktycznie złożone z rozkładającej się masy organicznej. Podobne podłoże powinniśmy zafundować roślinie. Płytkość ziemi przekłada się na niezbyt długi system korzeniowy, dlatego stosujemy płytsze, lecz szersze doniczki. Uprawiając w standardowych 1/3 wypełniamy warstwą drenażową. Jako podłoże może posłużyć nam zwykła ziemia do kwiatów jednak bardzo mocno rozluźniona. Może to być drobna kora, perlit, wermikulit, keramzyt, a nawet pokruszony styropian. Możliwe jest również wykorzystanie podłoża do storczyków.

 

ROZMNAŻANIEROZMNAŻANIE

Sposób 1 – odrosty
W warunkach domowych rozmnaża się z młodych rozet, które oddziela się i sadzi do doniczek po obumarciu rośliny matecznej. Trzeba koniecznie poczekać na całkowite zaschnięcie starej rozety. Odrosty te powinny mieć co najmniej połowę wysokości rośliny matecznej i kilka korzonków.

Sposób 2 – nasiona
Można również wysiać nasiona, które albo kupujemy, albo otrzymujemy przez sztuczne zapylenie. W warunkach amatorskich nasiona wysiewamy w podłoże specjalnie przygotowane do wysiewów. Nasion nie przykrywamy ziemią tylko wciskamy deseczką do podłoża i zapewniamy wysoką wilgotność oraz temperaturę podłoża nie niższą niż 25°C. Rośliny kwitnące uzyskamy po 3 latach.

CHOROBY I SZKODNIKICHOROBY I SZKODNIKI

Pod tym względem roślina bezproblemowa. Bardzo sporadycznie może pojawić się wełnowiec, czasem mogą pojawić się czerwce w bardzo suchych pomieszczeniach. Zasychanie końców liści jest wynikiem przesuszenia ziemi w doniczce i zbyt niskiej wilgotności powietrza.

UWAGIUWAGI

Bilbergia, podobnie jak inne rośliny z rodziny ananasowatych, kwitnie tylko raz (tworzy sukcesywnie w kwiatostanie małe kwiaty utrzymujące się jakiś czas). Po przekwitnięciu rozeta rośliny stopniowo obumiera, a u jej podstawy powstają przynajmniej dwa (czasami trzy) młode rozety.

Najpopularniejsze odmiany:
‚Variegata’ – odmiana o jasno paskowanych liściach

 

Źródła:
1. www.naradka.wordpress.com
2. www.kwiaty.faksio.com
3. www.rosliny-doniczkowe-i-ozdobne-poradnik.blogspot.com
4. www.encyklopedia-roslin.cba.pl
5. fot. www.ripbromini.nl