Reo meksykańskie – Rhoeo spathacea

OPIS stanowisko nawadnianie nawożenie przesadzanie rozmnażanie choroby i szkodnikiuwagi

 

 

zielen-we-wnetrzach-krakow-zielone-sciany-ogrody-wertykalne-donice

OPISOPIS

Roślina należąca do rodziny komelinowatych (Commelinaceae). Reo meksykańskie pochodzi z Meksyku. U nas jest uprawiane jako pokojowa roślina doniczkowa, której ozdobą są długie, mięsiste, mieczowate liście, od spodu fioletowoczerwone i zielonooliwkowe (bądź żółtozielone), błyszczące z wierzchu, długości ok. 30 cm. Liście wyrastają gęsto z krótkiego pędu i tworzą szeroką, lejkowatą rozetę. Reo w uprawie doniczkowej dość często zakwita. W małej, skórzastej pochewce przypominającej wyglądem łódkę, wyrasta kilka kwiatków, posiadających po trzy białe lub delikatnie fioletowe płatki. Pojawiają się one na maleńkich łodyżkach w kątach liści i nie są szczególnie ozdobne.

STANOWISKOSTANOWISKO

Reo dobrze się czuje zarówno na stanowiskach nasłonecznionych, jak i w półcieniu. Temperatura, jakiej oczekuje reo nie powinna nigdy być niższa niż 15°C, gdyż jest to roślina dość ciepłolubna. W sezonie wegetacyjnym temperatura optymalna to ok. 22-24°C, zimą trzeba zapewnić 18-20°C.

NAWADNIANIENAWADNIANIE

Podlewać należy umiarkowanie, nie dopuszczając do zalania korzeni, zimą podlewanie ograniczamy. Dobrze jest zraszać roślinę, szczególnie latem, w upalne dni. Roślinę podlewamy miękką wodą w temperaturze pokojowej.

NAWOŻENIENAWOŻENIE

Raz w tygodniu dokarmiamy dając na przemian nawóz o zrównoważonym składzie i nawóz ze zwiększoną ilością potasu, który pozwoli na lepsze wybarwienie liści. Pod koniec września, najpóźniej na początku października przestajemy nawozić roślinę.

PRZESADZANIEPRZESADZANIE

Reo zwykle przesadzamy na wiosnę, ale jedynie wtedy, kiedy już nie mieści się w doniczce. Roślina oczekuje ziemi dość żyznej, przygotowanej na bazie torfu i ziemi liściowej, ale całkiem dobrze poradzi sobie również w podłożu uniwersalnym, przeznaczonym dla roślin doniczkowych. Na dno doniczki dajemy warstwę drenażową ze żwiru, perlitu lub wermikulitu. Reo ma jednak pewną przykrą cechę. Otóż posiada dosyć agresywny sok, który podczas kontaktu z nieosłoniętą skórą może powodować podrażnienia, a nawet alergię. Dlatego zabiegi związane z przesadzaniem, dzieleniem lub usuwaniem liści oraz kwiatów, najlepiej jest wykonywać w rękawiczkach.

ROZMNAŻANIEROZMNAŻANIE

Sposób 1 – sadzonki wierzchołkowe
Często stosuje się go gdy roślina urosła zbyt wysoka i chcemy ją nieco skrócić. Obcięty wierzchołek można z łatwością ukorzenić. Aby przygotować sadzonki draceny wiosną ścina się 8 – 10 cm wierzchołki łodygi i umieszcza w mieszance torfu i piasku. Drugim rozwiązaniem jest umieszczenie odciętego wierzchołka w wodzie, gdzie sadzonka z czasem się ukorzeni. Dopiero gdy sadzonka puści korzenie, jest umieszczana w doniczce z ziemią.
Sposób 2 – odrosty korzeniowe
Podczas wiosennego przesadzania oddzielamy młode odrosty od rośliny matecznej. Sadzonkujemy je do osobnych doniczek.
Sposób 3 – nasiona
Gatunek można rozmnażać przez wysiew nasion. Kiełkują one jednak dość nierównomiernie i pierwsze nasionko może wschodzić po 14 dniach, a ostatnie po 60 dniach przy założeniu, że utrzymamy temperaturę podłoża w granicach 20°C.

CHOROBY I SZKODNIKICHOROBY I SZKODNIKI

Reo nie jest szczególnie podatne na choroby i szkodniki, choć te mogą się czasem pojawić, jeśli będziemy popełniać błędy uprawowe. W warunkach niskiej wilgotności powietrza i przy wysokiej temperaturze, zagrażają roślinie przędziorki. Natomiast kiedy w podstawce zalega nadmiar wody, roślinę mogą zaatakować choroby grzybowe. Jeśli reo jest uprawiane na parapecie okna, należy uważać, aby przewieszające się liście nie dotykały bezpośrednio do szyby. Zimą może to powodować przemrożenie liści, latem poparzenia słoneczne.

UWAGIUWAGI

Najpopularniejsze odmiany:
‚Vittata’ – jest chyba najstarszą dostępną odmianą. Swym pokrojem niewiele różni się od gatunku. Wyróżniają ją tylko jasno paskowane liście,
‚Nana variegata’ lub inaczej ‚Dwarf Variegata’ – jest odmianą niską bo jej wysokość nie przekracza 30 cm. Jej liście mają na wierzchniej stronie trzy kolory biały, zielony i różowy, a po spodniej stronie są różowo-fioletowe. Długość liści to tylko 10-15 cm. Dodatkowym atutem jest fakt, że nie tworzy długiej łodygi,
‚Sitar Gold’ – jej cechą charakterystyczną są żółtozielonkawe liście na wierzchniej stronie

 

Źródła:
1. www.rosliny.urzadzamy.pl
2. www.budujesz.info
3. www.naradka.wordpress.com
4. fot. www.rosliny.urzadzamy.pl