Żyjące ściany

Grupę żyjących ścian charakteryzuje to, że rośliny korzenią się w podłożu
przymocowanym do konstrukcji przylegającej do ściany właściwej. Żyjące ściany zbudowane
są z polipropylenowych pojemników, geowłókniny, systemu nawadniającego, podłoża
i roślinności.


Ściany krajobrazowe. Grupa wywodząca się od nasypów i zboczy. Ściany
krajobrazowe mają znacznie mniejszy kąt nachylenia niż żyjące ściany. Ich
głównym zadaniem jest zabezpieczenie zbocza przed obsunięciem, ale również tłumienie
hałasu. Najczęściej zbudowane są z części stabilizującej zbocze (np. ażur betonowy) oraz z
części roślinnej.

Ściana krajobrazowa autorstwa Patrick’a Blanc’a (Fot.: www.verticalgardenpatrickblanc.com)

Ściana krajobrazowa autorstwa Patrick’a Blanc’a (Fot.: www.verticalgardenpatrickblanc.com)

Maty z roślinami – „Mur Vegetal”. Zupełnie innym rozwiązaniem jest wykorzystanie
systemu hydroponicznego. Charakteryzuje się on brakiem gleby jako podłoża.
Zastosowane jest podłoże inertne, przez które możliwe jest dostarczanie substancji
odżywczych w formie fertygacji. Jego zadaniem jest również podtrzymanie korzeni i całej
rośliny. Projektant Patrick Blanc jest pionierem w tworzeniu żyjących ścian z
wykorzystaniem hydroponiki. Blanc opatentował swój pomysł i opisuje go w następujący
sposób:
„Ogród wertykalny zbudowany jest z trzech części: metalowej ramy, warstwy PCV i filcu.
Metalowa rama jest przymocowana do ściany bądź jest wolnostojąca. Dzięki niej powstaje
warstwa powietrza chroniąca ścianę termicznie i izoluje ją od hałasu. Jednocentymetrowa
warstwa PCV jest przymocowana do metalowej ramy za pomocą nitów. Warstwa ta
usztywnia całą konstrukcję i zapewnia jej wodoodporność. Następnie montowana jest
warstwa filcu. Jest on odporny na korozję, a dzięki bardzo dobrym właściwościom
podsiąkowym zapewnia równe rozprowadzanie wody.”

Sadzenie roślin

Sadzenie roślin

Blanc wykorzystał akurat filc do swojej konstrukcji, ze względu na jego właściwości.
Jest przykładem podłoża inertnego, którego 96% składu to powietrze. Dzięki temu filc jest
bardzo lekki. Możliwe jest również zastosowanie nawadniania grawitacyjnego podobnie jak
w przypadku systemów modułowych. Hydroponika ma o wiele więcej zalet. Brak gleby, jako
podłoża, eliminuje automatycznie wiele patogenów. Uniemożliwia również
kiełkowanie chwastów, jednocześnie nie utrudniając wzrostu systemu korzeniowego roślin.
Najważniejszą zaletą jest waga systemu. 1 m2 konstrukcji według projektanta waży 30 kg. Po
obsadzeniu roślinami waga nie przekracza 100 kg/m2.

Rośliny w uprawie hydroponicznej (Fot.: www.ichsantirtonotolife.wordpress.com)

Rośliny w uprawie hydroponicznej (Fot.: www.ichsantirtonotolife.wordpress.com)

Modułowe żyjące ściany. Powszechnymi systemami są konstrukcje składające się
z modułów wypełnionych podłożem, do których bezpośrednio sadzi się rośliny.
Gotowe moduły pełnią rolę donic, które następnie mocowane są na konstrukcji, wcześniej
połączonej ze ścianą. Zaletą tego systemu jest łatwość nawadniania. Woda spływa
grawitacyjnie z wyższych komórek do niższych, zapobiegając stratom wody.
Możliwy jest również demontaż poszczególnych modułów. Gdy konieczna jest wymiana
kilku roślin, demontowany jest jedynie konkretny moduł z roślinami. Największym
zagrożeniem w przypadku tego rozwiązania jest waga systemu i koszt konstrukcji
utrzymującej moduły.

Więcej inspiracji na temat zielonych ścian znajdziesz tutaj.